Jestem legendą (I am legend)
O ja cię! Ambitne kino SF to nie jest. Najpierw się wynudziłem przez połowę filmu, czekając aż doskonały pomysł zostanie jakoś ciekawie rozwiązany. Nic takiego się nie stało. Ciekawa koncepcja została sprowadzona do klasycznego schematu. Następnie pojawiły się inne postacie dramatu i była nadziej, że coś się ruszy do przodu. Niestety ponownie nic się nie stało. A całości klęski filmu dopełniło trywialne zakończenie.
Kino SF umiera.
I am legend to właściwie film jednego aktora. Na początku próbujący pokazać wielką alienację naszego bohatera, ukrywającego się w opuszczonym Nowym Jorku. Długie ujęcia. Brak dialogów czy raczej monologów. Pomińmy “rozmowę” z manekinami, która była skrajnie idiotyczna. I tak cały czas. Wieje nudą. Choć na ekranie wspaniała i klimatyczna sceneria na kultowy film SF. Nic z tego nie wychodzi. No to choć mogli z tego zrobić jakieś kino akcji, jakąś krwawą walkę, jatkę. Myślę, że Will Smith dużo lepiej by się sprawdził w roli bohatera, niż postaci dramatycznej! I sam film by zyskał! A tak… Niska ocena. Dla anty-fanów SF: od oceny należy odjąć jeszcze 2 punkty…
Kanał RSS dla tego wpisu. TrackBack URL
Dodaj komentarz
Arcydzieło to faktycznie nie jest ale żeby je aż tak gnoić ? Rozczarowuje tylko końcówka, która nie pasuje do budowanego klimatu filmu. Film jednego aktora w amerykańskim kinie to rzadkość. Obsadzenie w tej roli Willa Smiths’a to dla mnie duże zaskoczenie (w tym wypdaku in plus). Historia wymyślona bardzo ciekawie, bez nudnego i oczywistego wprowadzenia, bez dawania na każdym kroku pięćdziesięciu znaków jak się film skończy. Widzimy tylko walkę jednostki, z … samym sobą chyba. Dla mnie było to przekonywujące. Szkoda tylko tej sensacyjno-legendarnej końcówki. Szkoda, że zabrakło pomysłu albo lepszego przedstawienia. Szkoda, nie znaczy że film jest kiepski. Film dobry ale nie rewelacyjny. hough
Komentarz od Seth — 20/01/2008 @ 19:36