12 rund
Będę pisał krótko. Baaardzo przeciętny film akcji, thiller sensacyjny, bez thriller. Trochę akcji. Kulawe aktorstwo. Nielogiczna, niezbytrealna fabula. To wszystko sprawia, ze choc koncowka troche podnosi poziom to samo zakonczenie juz niekoniecznie.
Inni o filmie:
Pierwszoplanowy aktor z 12 rund to była gwiazda wrestlingu federacji WWE. Jeśli to zdanie Was nie odstrasza, to mam następną ciekawą informację. Film wyprodukowała firma WWE Films. Jeśli czytacie dalej, to być może kiełkuje w Was myśl o pójściu na ten film do kina. Nie popełniajcie tego błędu.
John Cena to góra mięśni zakończona twarzą przypominającą wyciosany siekierą kawałek drewna. To dosyć brutalna charakterystyka więc mam nadzieję, że John nie zlokalizuje mojego położenia (z filmu wynika, że facet zna się na topografii). Jednak nie ma się o co obrażać, bo taki a nie inny wygląd pomaga w karierze zawodowego wrestlera. Niestety nie pomaga w karierze aktorskiej, a właśnie na nią stawia ostatnio zapaśnik. Niestety konstrukcja twarzy uniemożliwia mu wykonywanie jakichkolwiek min, więc różne stany emocjonalne Cena wyraża za pomocą uniesionej brwi. Na szczęście scenariusz 12 rund nie przewiduje zbyt wielu “aktorskich” wyzwań.
The International (USA/W. Brytania/Niemcy 2009)
INNI O FILMIE
Agent z nowojorskiej prokuratury spotyka się w Berlinie z tajemniczym informatorem, najprawdopodobniej wysoko postawionym urzędnikiem banku zamieszanego w międzynarodowy handel bronią. W chwilę po spotkaniu ginie – niby jest to normalny atak serca, ale moment w którym nastąpił jest dość podejrzany, szczególnie że parę godzin później ginie w wypadku ów informator. Jego partner z Interpolu, który również rozpracowywał ten bank zaczyna prowadzić własne śledztwo. Z czasem okazuje się, że ma przeciwko sobie nie tylko bank, ale również sporo wysoko postawionych osób. A ludzie uczciwi, którzy mogą mu pomóc, są bardzo nieliczni. Śledztwo zaczyna zataczać coraz szersze kręgi – akcja skacze nie tylko po Europie, międzynarodowy spisek sięga innych kontynentów, biznes bowiem szuka zysków wszędzie tam, gdzie są na to szanse. Szczególnie tak mocno szemrany…
Film nie do końca udany. Po pokazach próbnych zdecydowano się na spore opóźnienie premiery i na dokrętki mające dodać filmowi dużo więcej „akcji”. Nie wiem na ile było to potrzebne, bowiem film ogląda się jak całkiem poprawnie kino akcji – a główna poprawka jest troszkę niepasująca do reszty filmu. Mamy bohatera, który wygląda tak jakby żuł gwoździe i pluł pinezkami, jest jego pomocnica, która głównie robi za ozdobnik, ale gdy trzeba potrafi pokazać pazurki , no i jest oczywiście odpowiednio zła instytucja. A tak swoją drogą producenci mieli nosa opóźniając wejście tego filmu na ekrany. Jakby na to nie patrzeć, szwarccharaktery w postaci bankowców bardzo pasują do naszych kryzysowych czasów. I nie ma w tym filmie jakiś mocno obrażających inteligencję widza rozwiązań fabularnych. Przynajmniej dla mnie – bowiem podszedłem do tego filmu jak do dobrej zabawy, nie planując zbytniego wysilania mózgownicy, więc nawet ormceboyrzbjr jlcebjnqmravr oneqmb cbmnqnartb cemrm cebxhengher Bjran m abjbwbefxvrtb cbfgrehaxh było dla mnie zjadliwe.
Vicky Cristina Barcelona (2008)
Dawno Woody Allenowi nie udało mnie się tak przyciągnąć do swojego filmu i zaintrygować. Tym razem w dośc lekki sposób opowiedział prostą historię o skompikowanych relacjach międzyludzkich. O wszystkim tym, co może się zdarzyć, gdy w grę wchodzi zauroczenie i miłość. I o tym, że czasem jest trudno wybrać między tym, co wydawałoby się słuszne, a co pragnie serce. O rozterkach towarzyszących ludziom, mężczyznom i kobietom - bo to relacje męsko-damskie grają główne skrzypce w tej opowieści. I to, ile kobiet równocześnie może kochać jednego mężczyzne, wiedząc o sobie nawzajem…
Stopklatka.pl:
Hiszpańskie słońce, piękne, pełne seksu kobiety i opowiadanie o miłości i namiętności, to główne elementy najnowszego filmu Woody’ego Allena. Wszystko wskazuje na to, że klimat Barcelony bardzo odpowiada zadomawiającemu się w Europie amerykańskiemu reżyserowi, bo “Vicky Cristina Barcelona” skrzy się humorem i brawurowymi dialogami, a wikłając swoich bohaterów w skomplikowany wielokąt miłosny Allen odpowiada tu o damsko-męskich związkach i stara się znaleźć odpowiedzi na pytania od wieków znajdujące się w kręgu zainteresowania ludzkości: dlaczego kochamy, tych których kochamy, czym jest miłość, dlaczego tak trudno ją zdefiniować i od czego zależy seksualne przyciąganie. Banalne? Być może, ale skrzynia złota dla tego, kto zna odpowiedzi.
W sieci kłamstw (Body of Lies, 2008)
Ridley Scott stworzył poprawnie zralizowany thriller polityczny połączony z filmem akcji. Modny temat - daleki wschód, terrorysci, Al Quaida, wywiad, zamachy bombowe. I wszystko by było w porządku, gdyby za ciekawą fabułą, dobrą grą aktorską i wszystkim, co w tym filmie jest jak należy w widza uderzało napięcie. A tego w filmie brak. Film pozbawiony jest tego czegoś, co posiadała np. Tożdsamość Bourne’a. Zaskakujących zwrotów akcji i emocji przelewanych na widza. Więc wyszło dość przeciętne kino pod szyldem dużego znanego nazwiska.
O filmie
W świecie pozbawionym wszelkich wartości, aby złapać winnych należy uczynić winnymi niewinnych. Pokrętna logika, która prowadzi do niekończącej się walki.
Miasto ślepców (Blindness, 2008)
Niezwykle ciekawy pomysł - co by było gdyby ludzie nagle zaczęli ślepnąć. Jak zaczęliby sobie organizować życie w czasach epidemii. Film od samego początku zaczyna wciągać, intrygować. Widz stawia sobie wiele pytań jak i też szukać włąsnych odpowiedzi na nie. Podsuwać rozwiązania konfliktów. Ze zdziwieneim obserwuje zachowania ludzi. A jednocześnie przytakuje głową. Akceptuje fabułę w postaci jaką przestawiono w filmie. Osobiście nic nei dodałbym ani nie zmienił. Wyszło bardzo ciekawe, wręcz socjologiczne kino z pogranicza science/fiction, thrilleru i dramatu. Niedopowiedziane, niewyjaśnione w każdym aspekcie. Wiele pytań, które widz sobie postawi w trakcie tego filmu pozostanie do końca bez odpowiedzi. To dobrze, bo kino ostatnio raczy nas głównie banalnymi historiami w których wykłąda się na łąwę wszystko, tłumacząc każdy detal, przez co często popada się w absurd. Tutaj mamy do czynienia z obserwacją, tak jak to ma się podczas różnych eksperymentów. Być może można było rozwinąć wszystkie aspekty ujęte w filmie i powstałoby arcydzieło. Natomiast jak dla mnie film taki jaki jest - jest bardzo dobry. I szczerze polecam.