Eden Lake (2009)
O filmie z horrory.com.pl:
Czytając internetowe polskie portale informacyjne, w których dużo miejsca poświęca się wiadomościom z Anglii i Irlandii (z wiadomych względów), co rusz można się natknąć na wiadomości o kolejnych ofiarach młodocianych nożowników w Londynie. Serwisy internetowe skrupulatnie zliczają liczbę ofiar i nakręcają spiralę strachu. Na Wyspach ta histeria jest mniejsza, choć Daily Mail lubi czasem podgrzać atmosferę. Bo nawet w tamtejszej prasie szeroko i ze zdumieniem opisywane są wybryki rozwydrzonej młodzieży, która potrafi zaatakować policjanta za zwrócenie uwagi, że nie należy śmiecić. Istnieje więc w publicznej świadomości pewien mniej lub bardziej artykułowany strach przed tzw. “hoodies”. W ten klimat doskonale wpisuje się “Eden Lake” Jamesa Watkinsa – mocny i realistyczny survival horror, który potrząsnął mną jak dawno już żaden film.
Jenny i Steve postanawiają wyrwać się na weekend z londyńskiej dżungli i odpocząć na łonie natury. Mężczyzna odkrył prawdziwie urokliwy zakątek nad jeziorem, gdzieś w głębi kraju. Korzystając z sielskiego i romantycznego nastroju Steve ma zamiar się oświadczyć. Spokój wypoczynku burzy jednak grupa nastolatków, którzy wybrali to samo miejsce, by słuchać głośnej muzyki i nie przejmować się niczym. Od drobnej konfrontacji, zwrócenia uwagi, zaczyna się nakręcać spirala przemocy. Idylliczny weekend zamienia się w brutalną walkę o przetrwanie. Z dala od cywilizacji, zdani na łaskę małoletnich oprawców, Jenny i Steve próbują przeżyć…
Życie przed oczami (Life Before Her Eyes, 2007)
O filmie z FilmWeb:
Wybierając na seans ten film, nie spodziewałem się czegoś wyjątkowego. Pomyślałem jednak - kolejna adaptacja opatrzona znanym nazwiskiem, więc może warto?
Diana (Uma Thurman) to na pierwszy rzut oka szczęśliwa, dorosła, pozbawiona kłopotów kobieta i żona. Piękny dom, urocza dorastająca córka, kochający (na pierwszy rzut oka) mąż i ciągle wracające wspomnienie masakry, jaka miała miejsce w szkole, w Columbii, do której jako młoda dziewczyna uczęszczała bohaterka. Poza tym jednym problemem wszystko wygląda wręcz doskonale. Dochodzi do momentu w którym ma się odbyć uroczystość, upamiętniająca wydarzenia z tamtego dnia. Dnia, w którym całe życie bohaterki legło w gruzach. Pierwsza scena nie porywa, ale wciąga. Oto dwie urocze dziewczyny: młoda Diana (Evan Rachel Wood) i jej przyjaciółka Amanda (Nathalie Paulding) mimo dzwonka informującego o rozpoczęciu zajęć, wchodzą na chwilę do szkolnej toalety. Nawiązuje się rozmowa. Po chwili z korytarza słychać krzyki i strzały.
Lektor (The Reader, 2008)
Początkowo wydaje się, że The Reader to opowieść o związku dojrzałej kobiety i nastoletniego ucznia. Hanna Schmitz (Kate Winslet) i Michael Berg (David Kross) za wszelką cenę starają się wykorzystać krótkie chwile, jakie podarował im los i próbować żyć szczęśliwie. „To takie love story, pomyślałam po przeczytaniu ksiązki Schlinkego” – mówiła po pokazie Kate Winslet. Spotkania pełne namiętności, wspólne kąpiele i wycieczki nie wróżą traumatycznego zakończenia. Jednak wstydliwy sekret, z jakim żyje Hanna i młodzieńczy idealizm Michaela nie pozwolą tej parze zaznać szczęścia.
Z czasem film nabiera mroczniejszych barw
Jesteśmy świadkami procesu sześciu byłych strażniczek obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Na ławie oskarżonych siedzi 43-letnia Hanna Schmitz, a proces obserwują studenci prawa, wśród których jest młody Michael Berg. Ponowne spotkanie kochanki, która zniknęła bez słowa kilka lat wcześniej jest wstrząsem, z którym bohater nie może sobie poradzić. Oskarżona o zamordowanie 300 żydowskich więźniów obozu Hanna woli przyznać się do zbrodni, niż ujawnić publicznie swój analfabetyzm, który mógłby przekonać sędziwego do zmiany wyroku. Dopiero skazana na dożywotnie więzienie zaczyna uświadamiać sobie ogrom krzywd, jakie wyrządziła i fakt, że nigdy nie zdoła odkupić swojej winy.
Jagodowa miłość aka Jagodowe noce (My blueberry nights, 2007)
Wong Kar-wai w wersji na amerykański rynek
Wielu reżyserów europejskich i azjatyckich próbowało podbić Hollywood, ale sztuka ta udała się niewielu. Przypadek “Jagodowej miłości” (polscy dystrybutorzy w tłumaczeniu tytułów są mistrzami świata!) wydaje się nieco inny. Bo choć film ten rozgrywa się w USA i występuje w nim plejada hollywoodzkich gwiazd, to Amerykanie pieniędzy na jego produkcję nie wyłożyli. Ale niewiele to zmienia, wszak po autorskim pokazie filmu na festiwalu w Cannes, a jeszcze przed jego amerykańską premierą, został on gruntownie przemontowany i skrócony aż o 20 minut.
“Jagodową miłość” otwiera scena, w której wzburzona Elizabeth (Norah Jones) wkracza do prowadzonej przez Jeremy’ego (Jude Law) kawiarni, by zostawić tam klucze dla faceta, którego właśnie opuściła. Zresztą, takich jak ona jest więcej, jej klucze lądują więc obok innych w szklanym słoju (Jeremy mówi, że bez tej bonusowej usługi jego lokal na pewno by splajtował). Potem Elizabeth, zajadając jagodowe ciasto z lodami, poznaje historię każdego z owych pęków kluczy. Wkrótce sama stanie się powiernicą równie intymnych wyznań.
Ścigani (Wanted, 2008)
Ścigani to rozrywkowe kino akcji z odrobiną humoru. I można myśleć, ze taki film powinno się oglądać lekko i przyjemnie, że absurdy, humor, akcja sprawią, że można spokojnie się zrelaksować jak na Szklanych Pułapkach. Do tego można pooglądać Angeline Jolie, co doceni męska część widowni (zwłąszcza, gdy Angie wychodzi z kąpieli). Tymczasem całość jest niestrawna. Dlaczego? Nie wiem - mimo wszystkich elementów na jakie skłąda się kino rozrywkowe to śledziłem całą intrygę z coraz większym niesmakiem. Dotrwałem do końca - ziewając - i z nadzieją, że szybko zapomnę o tym filmie, choć… Choć nie, lepiej zapamiętać tytł, żeby przypadkiem nie obejrzeć go kiedyś ponownie…
O filmie:
Superprodukcja “Wanted: Ścigani” przypomina puzzle, klocki połączone w sposób sprawny i efektowny. Ułożony obrazek jednak nie jest żadną nowością.