Dystrykt 9 (Distict 9, USA, SF)
Choć akurat miałem ochotę na coś w stylu Dnia niepodległości, lekką zabawną rozwałkę w hollywoodzkim stylu to Dystrykt 9 wciągnął mnie i spodobał się nawet bardzo. Kontakt z obcymi to bardzo częsty motyw kina SF i SF ogólnie. Tym razem obcy pojawiają się i.. nie sieją zniszczenia. To ludzie doprowadzają ich do upadku. Zamknięte getta, traktowanie obcych jako rodzaju eksperymentu i źródła „obiektów” do badania w pogoni za… przejęciem technologii. Typowe ludzkie zachowania pokazane od najgorszej strony. Jednocześnie obcy nie wzbudzają sympatii widza więc trudno im współczuć. I chyba a w tym tkwi cały trick tego filmu. Oglądamy z obrzydzeniem obcych i nie możemy się pogodzić z tym, żeby jakiś człowiek chciał im pomóc. Typowy rasizm w najgorszym wydaniu. Brak chęci porozumienia, jedynie żądza wykorzystania.
I tak sobie myślę, że warto było obejrzeć ten film. Bo zmusza do zastanowienia nad człowieczeństwem. Dlatego dam 8/10.
A tak przy okazji, wydaje mi się, że za 3 lata obcy wrócą i zrobią na Ziemi małą wendetę… A jeśli reżyserem zostanie spec od Dnia niepodległości – to znów wygramy z obcym najeźdźcą. No chyba, że…
Surogaci (Surrogates, USA, SF)
Ciekawe kino SF rozwijające trochę koncepcję sztucznych ludzi z A.I. Sztuczna Inteligencja Spielberga oraz, nie śmiejcie się, z końcowych scen pokazujących społeczeństwo „informatyczne” w filmie Wall-e. Do tego całkiem udane kino akcji w klimatach SF. Bruce Willis, choć już nie najmłodszy, sprawdza się dobrze w swojej roli. A nawet ma szansę, dzięki swojemu surogacie, wyglądać całkiem młodo. Ciekawe.
Cały pomysł mógł być może i ciekawiej zrealizowany, rozbudowany, sylwetki odrobinę bardziej zarysowane. Ale to miał być hit kasowy a nie europejskie kino intelektualne. Mimo wszystko całość jest dobrze zbalansowana. Nie mamy kiczu. Efekty specjalne stanowią tylko tło dla wydarzeń. Akcja jest. Widz się nie nudzi. I nawet chwilę się może zastanowić nad swoim życiem. Może pora częściej wstawać od WoWa…
Ja dam 8/10.
Push (USA, 2009)
Temat niczym z Archiwum X i jeszcze kilku innych produkcji totalnie spartaczony…
INNI O FILMIE
Czy po kilku dekadach wydawania komiksowych „X-Menów”, po trzech sezonach „Herosów” i niezliczonych innych literackich i filmowych przedstawieniach cudownych odmieńców można powiedzieć cokolwiek nowego o ludziach naznaczonych piętnem niekoniecznie pożądanych supermocy? „Push” podpowiada, że temat jest już mocno wyeksploatowany.
Zdawałoby się, że posiadanie nadludzkich mocy to frajda: można podnosić siłą woli ciężkie przedmioty, kule się człowieka nie imają, nie mówiąc już o czytaniu w myślach pięknej nieznajomej lub popchnięciu znienawidzonego szefa do samobójstwa. Ale biada jeśli ktoś się dowie – niegdyś palono takich „czarowników” na stosach ale i w XXI wieku nie mają lekko. W „Push”, jak przystało na czasy kryzysowego racjonalizmu, zagrożeniem dla nadludzi nie jest subiektywna niechęć, ale dokładnie skalkulowana okazja do zysku. Okazuje się bowiem, że organizacja znana pod nazwą Dywizja (oczywiście tajna, oczywiście powiązana z rządem amerykańskim), z demonicznym Djimonem Hounsou na czele, pragnie zrobić z nadludzi idealnych żołnierzy, prawdziwe maszyny do zabijania.
Ścigani (Wanted, 2008)
Ścigani to rozrywkowe kino akcji z odrobiną humoru. I można myśleć, ze taki film powinno się oglądać lekko i przyjemnie, że absurdy, humor, akcja sprawią, że można spokojnie się zrelaksować jak na Szklanych Pułapkach. Do tego można pooglądać Angeline Jolie, co doceni męska część widowni (zwłąszcza, gdy Angie wychodzi z kąpieli). Tymczasem całość jest niestrawna. Dlaczego? Nie wiem - mimo wszystkich elementów na jakie skłąda się kino rozrywkowe to śledziłem całą intrygę z coraz większym niesmakiem. Dotrwałem do końca - ziewając - i z nadzieją, że szybko zapomnę o tym filmie, choć… Choć nie, lepiej zapamiętać tytł, żeby przypadkiem nie obejrzeć go kiedyś ponownie…
O filmie:
Superprodukcja “Wanted: Ścigani” przypomina puzzle, klocki połączone w sposób sprawny i efektowny. Ułożony obrazek jednak nie jest żadną nowością.
James Bond - Quantum Of Solace (2008)
W zapowiedzi czytamy: Bond i M, próbują dociec, jaka organizacja stoi za szantażowaniem Vesper. Podczas przesłuchań Mr. White’a wychodzi na jaw, że to potężna, działająca na całym świecie organizacja, której celem jest przejęcie kontroli nad strategicznymi dla globalnej gospodarki surowcami. W pogoni za nią Bond rusza na Haiti, gdzie nie tylko trafia na trop złoczyńców, ale i poznaje równie piękną, co bezwzględną Camille, która również ma do wyrównania kilka rachunków.
A potem oglądamy i… żałujemy. Te Bondy są coraz nudniejsze. Im bardziej Bond stara się być “na serio” tym gorzej film wychodzi. Coraz mniej cudacznych, wręcz naukowo-fantastycznych gadżetów. Coraz mniej niewyobrażalnych dla człowieka wyczynów. Wszystko zmierza ku ultranowoczesnemu realizmowi. Ubywa zabawy, magii Bonda, rozrywki, którą ceniliśmy.