Tajemnica Syriusza (Screamers)
Film powstał (1995) na kanwie opowiadania P.K.Dicka (można powiedzieć, ze P.K. Dick był ulubionym “scenariuszodawcą” jeszcze na długo zanim pojawiły się współczesne, rozreklamowane, wielkie amerykańskie hiperprodukcje). Nawet mam wrażenie, że je czytałem, co z reszta nie byłoby dziwne, gdyż większość opowiadań Dicka czytałem jak nie teraz to dawniej. Niestety tytułu sobie nie przypomnę, tym bardziej, że podany był po angielsku (Second Variety), i nic mi na pierwszy rzut oka nie powiedział. Ale zostawmy to, wróćmy do filmu…
Rzecz dzieje się na dalekiej planecie, gdzie ktoś kiedyś znalazł rozwiązanie problemów energetycznych w postaci takiego to a takiego surowca. Mniejsza o szczegóły. Ludzie, jak to ludzie oczywiście sie o to pokłócili, podzielili i zaczęli mordować. Na wypalonej atomowymi atakami planecie trwa walka między siłami korporacji a obozem przeciwnym. W walce z korporacją wykorzystywane są “wrzaskuny” (tytułowe screamers) - ewoluujące maszyny-mordercy. Coś jak techniczne mini czerwie w Herbertowskiej Diunie, czy też Langoliery z Kingowskich bajań. W każdym bądź razie, potężna broń.
Tymczasem z obozu Korporacji przybywa posłaniec. Poświęca swoje życie, aby dostarczyć wiadomość - “pilnie chcemy negocjować zawieszenie broni i pokój”. Dlaczego?! Tego wam już nie opowiem, żeby nie zepsuć radości z oglądania… Bo film oczywiście polecam (a na IMDB 5.7/10 czyli bardziej na tak, niż na nie - trzeba brać tez pod uwagę, ze fan Sci-Fi może dodać do tego rankingu +2)
Appleseed (Japonia, 2004)
No i stało się. Ludzie zapragnęli się zniszczyć - tym razem już skutecznie. Wybuchła Trzecia Wojna Światowa - świat uległ zagładzie. Niedobitki żołnierzy walczą wśród ruin miast. Walczą, choć juz nie pamiętają o co. Jak budować pokój na ziemi przesyconej krwią, skażonej radioaktywnie? Jak budować nowy ład i nowy porządek na jałowej ziemi? Jak sprawić, by ludzie koegzystowali w pokoju i nie dążyli do samozagłady?
Utopia? Bioroidy? Pokojowa koegzystencja? Gaja? Olimp, Uranos, Atena - w prezencie dostajemy to, co tygrysy lubią najbardziej - film animowany (anime) naukowo fantastyczny. Dla tych, co nie lubią wielkich oczu, a wszystko co japońskie animowane to pekomony, to niewątpliwie nie będzie zachęcenie. Niemniej jednak, jeśli człowiek nie jest uprzedzony, to będzie się mógł cieszyć dość fajnym filmem. Dość fajnym, ponieważ jego fabuła, jego przesłanie powoduje, że odruchowo sięgamy do porównań z Ghost in the Shell.
THX 1138
THX 1138 to dość “wiekowe” kino I choć tematyka w SF odnośnie społeczeństwa przyszłości była już nie raz przedstawiana, to w tym wypadku THX 1138 będzie się, jak mniemam, jeszcze długo bronił. Tym bardziej, że np. w przeciwieństwie do Roku 1984 nie jest oparty na powieści - a przynajmniej nei zauważyłem, żeby był - i jest obrazem stworzonym tylko i wyłącznie na potrzeby kina.
Film ten to bardziej traktat filozoficzny, niż przedstawienie pomysłu na totalitarny ustrój i manipulację człowiekiem w imie jego szczęśliwości. Obraz dość przerażający, musze powiedzieć. I dziękujmy wszechmocnemu, że czegoś takiego nie jest nam dane doświadczaći oby nigdy nie było.
Tyle pisania o THX 1138 - właściwie to co powyżej to tylko na zachętę. Niech kazdy sam oceni czy warto się temu przyglądac i czy warto późniwj komentować…
Terminator 3: bunt maszyn
Terminator 3, to trzeci już odcinek serialu sci-fi, jaki na przestrzeni ostatnich lat pojawił sie u nas w kinach. A później oczywiście na płytach DVD. Jakoś nie miałem “siły” aby iść (i jeszcze płacić) na ten film do kina. Poczekałem. Oto płyta. Domowe zacisze. Zobaczmy…
Nnnnnoooooooo… Przezabawny film. Komedia pełnym pyskiem. Z Terminatora, części pierwszej to zostało mało co. No ale nic. Film mi się podobał, bo taki rozrywkowy, że aż miło się patrzy. No i nowy model terminatora, czyli Pani Terminator pomyka sobie demolując co się da zdemolować. A i humoru odrobinka. Tu się uśmiechniemy, takm się ze śmiechu popłaczemy. Tak więc dobra formułę przyjęto w części III - jak nie można poziomu trzymac, to trza zrobić coś takiego, i ludzi rozbawić…
No i się udało.
One point 0
“Simon, czekamy na ten kod… Inni już skończyli… Przypominam ci, że czas, jaki ci daliśmy nie podlega negocjacjom. Powtórzę… Nie podlega negocjacjom.” - tak zaczyna się niskobudżetowy film science-fiction pod tytułem “One point 0″ czyli… 1.0
Muszę powiedzieć, ze ten film jest na pewno ciekawy i udany. Opowiada on pewną historię “pustych pudełek”, które dostaje programista pracujący nad niezwykle istotnym kodem. Nieswiadomy, że sam staje się obiektem eksperymentu… Można parafrazować, że “jaki kod sobie napiszesz, tak ci się będzie żyło”… ;)
Film ma swój klimat i swój urok. Niski budżet na scenografie, skąpa ilość aktorów, brak “sensacji” i “intrygi” pokazanej medialnie na pewno ograniczy liczbę odbiorców. Potencjalny widz musi lubić klimaty typu “12 małp” czy też “Miasta zaginionych dzieci” - gdyż trochę taka jest stylizacja. Reszta to teatr kilku aktorów. Kilku lokacji. Dialogi. Niezrozumiałe obrazy. I brzydota podkreślona doskonale moim zdaniem zrobionymi zdjęciami.
reżyseria i scenariusz: Jeff Renfroe, Marteinn Thorsson
obsada: Jeremy Sisto, Deborah Unger, Lance Henriksen, Udo Kier
thriller fantastyczno-naukowy, USA, 2004