Władcy umysłów (Adjustment Bureau, 2011)
Filmy na podstawie prozy Philipa K. Dicka sa różne. Częściej nie mają szczęścia niż je mają. Kilka tytułów jednak trafiło na półkę z napisem kultowe. Ot choćby Total Recall (Pamięć Absolutna) z Arnoldem “Terminatorem” Schwarzeneggerem - żeby daleko nie szukac. Proza Dicka jest unikalna i dośc mocno “zakręcona”. Uchwcić klimat Dicka w kinie wiec nie jest prosto. I myśle, że pod tym względem Władcy Umysłów są filmem nad wyraz udanym.Niespodziewający się zbyt wiele widz (czytaj: ten, który nie wnika co to za film, po prostu bierze i ogląda bo opis z tyłu DVD się spodobał i lubi Damona) rozpoczyna seans utwierdzając się w przekonaniu, że być może thriller ale póki co raczej melodramat. Początek to powolny rozwój akcji. Tzw. zawiązanie akcji - jak to się mawia.
Wtem(!!!), choć nie gwałtownie i brutalnie, zaczyna się powoli coś zmieniać. I uwaga widza zaczyna zmieniać polaryzację. Bo coś nie pasuje do tego sielankowego obrazu o miłości i tęsknocie. Niby drobiazg, ale… coś jednak nie pasuje. Skąd on… dlaczego…
Turysta (Tourist, 2011)
…międzynarodowy thriller akcji, którego nie można przegapić!
A ja Wam napisze, że całkiem spokojnie i bez żadnej straty można film spokojnie sobie “odpuścić”. Nie wnosi on niczego nowego ani do kategorii thriller ani do kategorii kina akcji. Jedyne co może na chwile przytrzymać widza jest obsada. Depp i Jolie odtwarzają swoje pacynkowe role ku uciesze gawiedzi. Choć widz po chwili zastanawia się, w którym miejscu dał się oszukać.
Owszem, w filmie jest odrobina humoru. Humoru który jednak z thrillera akcji robi połączenie komedii romantycznej z rozrywkowa sensacją pokroju filmów z Leslie Nielsenem tylko bez Nielsena.
Ale czegóż można się spodziewać po amerykańskim remake’u filmu francuskiego (Anthony Zimmer, 2005) jak nie upiększonej historii, którą dwa nazwiska na plakacie maja tylko dobrze sprzedać? I dokładnie to robią - mamiąc obietnicą iskrzącego zestawienia nazwisk. Tak doborowa obsada to przecież “gwarancja udanego filmu”.
Miasto Złodziei (The Town, USA 2011)
Miasto Złodziei (The Town) to kolejny film o dobrych-złych kryminalistach, którzy rabują ale nie mordują.
Realizacja filmu i scenariusz stoi na wysokim poziomie. Ale to trochę za mało, żeby film mnie zachwycił. Ot takie sobie kino sensacyjne, trochę thriller, trochę (ale bardzo mało) psychologiczny.
Głównie jednak chodzi o skok na kasę. Opowieść więc kreci się wokół tego jednego. Jak szybko i skutecznie wzbogacić się, aby rozpocząć normalne życie. A w tym wszystkim trochę komplikacji wynikających z odstępstwa od planu oraz różnic w ocenie sytuacji wśród zespołu…
I w sumie to tyle co można o filmie napisać. Ogląda się szybko. Relaksuje. A potem równie szybko ulatuje z pamięci.
Paranormal Activity 2
To nie jest film dla ludzi o słabych nerwach, zwłaszcza gdy mieszkają sobie spokojnie w domku…
Początek historii jest nudny lub klimatyczny - każdy nazwie to po swojemu. W formie paradokumentu poznajemy szczęśliwa rodzinkę. Ich dom i codzienne życie. Choć już na początku jedno wydarzenie jest zapowiedzią tego co się wydarzy. Sprytny zabieg, dzięki któremu będziemy mogli z wielu ujęć obserwować potem co się dzieje w dzień i w nocy e wszystkich pomieszczeniach domu oraz na zewnątrz.
Napięcie zaczyna narastać. A ostatnie pół godziny filmu to najbardziej przerażająca część. Zaczyna się niesamowitym i mocnym uderzeniem. Twórcy filmu przez pierwszą godzinę uśpili naszą czujność, przekonując widza, że owszem będzie strasznie. Ale wszystko co straszne będzie się pojawiać powoli. Tak przynajmniej myśli widz. I to jest atut tego filmu - zaskoczenie. Nie, żeby to było coś niespodziewanego. O nie. Raczej forma jest zaskakująca.
Sunshine / W stronę słońca
Sunshine (W stronę słońca) to film science fiction taki, jakie lobię. Przeważa w nim klimat. Nie znajdziecie tutaj obcych, machania świetlnym czymś-tam lub strzelania z laserowego czegoś-tam. Nie znajdziecie tutaj wartkiej akcji i upchniętymi na siłę dialogami czy gagami w sytuacjach krytycznych. To film o ludziach i ich zmaganiach z kosmosem. To wędrówka ku gasnącej życiodajnej gwieździe i wędrówka wgłąb ludzkiej psychiki. Wręcz nostalgiczny obraz i opowieść o tym, w którym miejscu kosmosu jesteśmy. I choć film kończy się optymistycznie, niesie nadzieję dla ludzkości i rozgrzewa serca. To zanim do tego dojdzie musicie przebrnąć zarówno przez absolutne zero próżni kosmosu jak i niewyobrażalny żar promieni słonecznych.
Sunshine to film, który mogę oglądać wiele razy. I za każdym razem sprawia mi wielką przyjemność. Podobnie jak Solaris (w którym wyjątkowo polubiłem Clooneya), podobnie jak The Moon z bazą “jednego wiecznego klona”. W stronę słońca to opowieść o pionierach wypełniających misję. O ciężarze jaki ciąży im w drodze ku najbliższej gwieździe. O ludzkich słabościach, zmaganiach, błędach i ich konsekwencjach. Aż wreszcie o fascynacji natura, kosmosem, Słońcem. Kilku astronautów, specjalistów z różnych dziedzin, odpowiedzialnych za rożne aspekty misji musi pokonać nieznane, a co za tym idzie swoje leki i stawić czoła temu, co nieznane. Niepojęte. Poprzednia misja zawiodła. Czy tym razem się uda? Dlaczego tamci nie wykonali zadania? Co stanęło na przeszkodzie. Czy i u nas to się dzieje?