Życie przed oczami (Life Before Her Eyes, 2007)
O filmie z FilmWeb:
Wybierając na seans ten film, nie spodziewałem się czegoś wyjątkowego. Pomyślałem jednak - kolejna adaptacja opatrzona znanym nazwiskiem, więc może warto?
Diana (Uma Thurman) to na pierwszy rzut oka szczęśliwa, dorosła, pozbawiona kłopotów kobieta i żona. Piękny dom, urocza dorastająca córka, kochający (na pierwszy rzut oka) mąż i ciągle wracające wspomnienie masakry, jaka miała miejsce w szkole, w Columbii, do której jako młoda dziewczyna uczęszczała bohaterka. Poza tym jednym problemem wszystko wygląda wręcz doskonale. Dochodzi do momentu w którym ma się odbyć uroczystość, upamiętniająca wydarzenia z tamtego dnia. Dnia, w którym całe życie bohaterki legło w gruzach. Pierwsza scena nie porywa, ale wciąga. Oto dwie urocze dziewczyny: młoda Diana (Evan Rachel Wood) i jej przyjaciółka Amanda (Nathalie Paulding) mimo dzwonka informującego o rozpoczęciu zajęć, wchodzą na chwilę do szkolnej toalety. Nawiązuje się rozmowa. Po chwili z korytarza słychać krzyki i strzały.
Popioły czasu: Powrót (Ashes of time redux, 2008)
Stopklatka.pl
“Popioły czasu: Powrót” były pierwszym filmem zrealizowanym przez firmę produkcyjną Jet Tone Films, założoną przez dwóch reżyserów, Wonga Kar Waia i Jeffa Lau. Warunki z 1994 roku nie pozwoliły na szeroką dystrybucję filmu, który krążył w kilku wersjach, nie miał natomiast tej kanonicznej. Ponadto okazało się, że stworzenie po latach owej ostatecznej wersji filmu będzie wymagało kwerendy w różnych archiwach, bo oryginalny negatyw filmu nie nadawał się do użytku. Odnalezione materiały pozwoliły wreszcie nadać filmowi właściwy kształt.
Film Kar Waia ma formę kilku przeplatających się opowieści, snutych w rytm kolejnych okresów roku, wyszczególnianych w chińskim almanachu astrologicznym. Bohaterem łączącym wątki i postaci, jest Ouyang Feng. Kiedyś dla poszukiwania sławy opuścił ukochaną kobietę, a kiedy powrócił, by wreszcie ją poślubić, ona była zaręczona z jego bratem. Teraz Feng żyje na odludziu będąc kimś w rodzaju pośrednika między ludźmi potrzebującymi obrony czy chcącymi zemsty, a szermierzami, przemierzającymi kraj w poszukiwaniu pojedynków i zarobku. Feng ustala stawki i reklamuje swoich wojowników, dba też o ich image - na przykład gdy jednemu z nich kupuje buty, by otrzymać lepszą stawkę.
Piła 5 (Saw V, 2008)
Kolejna część serialu dla ludzi, którym podobają się chore pomysły psychopaty na sprawianie innym ludziom maksymalnego cierpienia. Do tego wszystko pod przykrywkądawania im wyboru “mniejszego złą” i oczyszczenia ich dusz przez nich samych. Fani “serialu” pewnie przebną przez film bezboleśnie, mimo wtórności pomysłów i całkowitego już w tej części braku emocji. Widzowie po za “zagadkami-pułapkami” zobaczą także trochę wiecej wyjaśnień do całej historii, naciąganych na potrzeby piątego odcinka. Cały film nie sprawia pozytywnego wrażenia. Spokojnie można go pominąć…
O filmie - opis dystrybutora przed premierą - który miał tak zachęcać, okazał się pustymi słowami (ach tak, to marketing i odcinanie kuponów…):
Hoffman to ostatnia osoba, która przeżyła upiorną grę Jigsawa. W rzeczywistości to właśnie on kontynuuje plan Pana Układanki… Tyle wiemy na temat fabuły “Piły V” - najnowszej części kontrowersyjnej serii. Scenariusz tego filmu to, zdaje się, jedna z lepiej strzeżonych tajemnic Hollywood; twórcy filmu i aktorzy niechętnie wypowiadają się na ten temat, a grono wiernych fanów niecierpliwie czeka na premierę.
2/10
Elegia (Elegy, 2008)
Czytałem Konające Zwierze Philipa Rotha, i jak teraz oglądam to… nie tak to sobie wyobrażałem. Ale to chyba odwieczny problem z ekranizacjami powieści. Człowiek czytając tworzy sobię obraz w głowie. A gdy potem widzi czyjąś wizję to porównuje tylko jak blisko (lub daleko) jest ona od własnego wyobrażenia. Czym się różni i w czym jest podobna. Mimo tego, że wystepuje tam Penelope Cruz (co dla niektórych panów będzie plusem - bo slicznie udaje kogos wiele młodszego) i mimo iż film nie jest zły, to jednak dla niektórych może wydać się trochę przynudny. Brak w nim tego elektryzującego napięcia, które powinno z niego promieniować na twarze widzów. Brak napięcia nawet w chwilach sprzeczek. Brak emocji, których film powinien być pełny. Ok, może nie tak całkiem brak, ale jest ich zdecydowanie za mało. Film to nie książka. W filmie musimy mieć pokazane to co czytamy siedząc w głowie bohatera literackiego. I tak oto film bez znajomości powieści traci. Widz traci. A szkoda.
Skazaniec (Felon, 2008)
“Film jest ciekawy, nie nudzi, nie dłuży się i chociaż nie jest oryginalną produkcją, to dobre aktorstwo i umiejętnie napisany scenariusz sprawiają, że jest wart obejrzenia.”
Obejrzałem film i zgadzam się. A skoro zgadzam się w każdym napisanym na FilmWebie słowie, to zamieszczam poniżej cytat całości recenzji:
O tym, jak nie dać się złamać
“Felon” to kolejny film o ciężkim życiu niesłusznie skazanych obywateli USA, osadzonych w osławionych więzieniach. Ric Roman Waugh, scenarzysta i reżyser, za pomocą prostej historii przedstawił nam specyfikę oddziałów o zaostrzonym rygorze. Scharakteryzował skazanych i strażników dzierżących niepodzielną władzę w tym odizolowanym świecie. Podobnych filmów powstało już wiele, do klasyki gatunku należy na pewno “Więzień Brubaker”, a z nowszych produkcji na uwagę zasługuje “Ostatni bastion”, i co ciekawe w obu główną rolę gra Robert Redford.